De knielende filosofe Laura van Dolron

Ik lees een interview met, dat bestaat ook, een stand-up filosoof. ‘Laura’s eigen genre’, zoals deze Laura van Dolron zelf stelt op haar ook al eigen website. ‘Zij doet wat schrijvers doen, maar schrijft sprekend en spreekt schrijvend.’ En verder is ze, lees ik op die site, ‘schrijver, theatermaker, regisseur, performer en action writer’. Ze schrijft wat af dus, als schrijver èn action writer. Maar zij doet dat dus sprekend. Ze lult wat af kortom.  Voor het Noord Nederlands Toneel schreef of sprak ze in 2006 de tekst Lieg ik soms? Antwoord: nee, je lult.

En dat alles, lees ik meteen al in het begin van dat interview (VK, 14-04-2020) komt door haar ouders. Want zij zeiden dat het meteen boeiend was zodra ze haar mondje open deed. En zo werd wat ze noemt de veilige basis gelegd waar ze nog altijd op teert. Een echt zondagskind, vindt zij zichzelf. Zo is ze niet blij met de coronacrisis, maar wel met de wijsheid die ze  oplevert. Zij schrijft daar ‘hij’, maar dat komt omdat ze vindt dat deze wereld vol crises  wordt gedomineerd door de herrie van mannen. En verder leert ze nu van haar dochters want die hebben ‘een bepaalde wijsheid’. Welke vertelt ze er helaas niet bij.

Ze zijn drie, respectievelijk vijf jaar oud.

Als veertiger vindt ze de rimpels die ze krijgt en de slapper wordende huid moeilijker dan het einde. En dat vindt ze dan weer teleurstellend van zichzelf. Maar ze is, zegt ze, gelukkig goed in het aanmaken van helpende gedachten. Zo denkt ze bij de dood dat er hierna ook een leven is en dat maakt haar huidige, misschien wat rimpelig wordende leven mooier. Want als die filosofie klopt, kan ze zeggen: zie je wel! En klopt het niet, dan zal ze dat niet weten. Het komt dus altijd goed! ‘Dat vind ik troostend.’ Ja, zo kan ik het ook, troost verschaffen. Voor mezelf en desnoods, wie weet, voor een ander. Maar het is en blijft gelul.

Tijdens een boeddhistische retraite in de jungle van Thailand leerde ze tot haar eigen verrassing hoe fijn ze het vond om te knielen voor leermeesters. Vooral de overgave waarmee dat gepaard ging beviel haar. En verder leerde ze daar in dat oerwoud hoe sympathiek mensen kunnen zijn wanneer ze hun mond houden. Okay. Ik zou zeggen: doe dat dan ook. Hou je mond en teer op! En anders leg ik je misschien wel tot je verrassing over de knie. Deal?

Wie de schoen past, trekke hem aan. Een van de wijze dochters van stand-up filosoof Laura van Dolron. Kijk ze staan! Jong geleerd is oud gedaan!